فانتزیم!

کاش میشد تمامِ آدم های غمگین و تنهایِ جهان رو در آغوش کشید، براشون چای ریخت،

کنارشون نشست و با چند کلامِ ساده، با گوش کردن به صحبت هایشان

به لحظاتشان رنگِ آرامش پاشید و حاشان را خوب کرد.

کاش میشد این را قاطعانه و آرام در گوش تمامِ آدما ها گفت:

که غم و اندوه، رفتنی است و روزهایِ خوب در راه اند، که حالِ همه مان خوب خواهد شد...